Kultura i sztuka

Cóż można powiedzieć, żeby zachęcić kolejny raz do historii Jane Austen i filmów na ich podstawie nakręconych? Że są po prostu ładne? Uniwersalne? Inteligentne? Że przywodzą na myśl stałość uczuć, piękno słowa i istotę gestów, które raczej kojarzy się z przeszłością niż dosłowną, agresywną teraźniejszością? Albo że naśmiewając się z minionych czasów, jednocześnie szydzą ze współczesności? Niekoniecznie. Wystarczy powiedzieć, że dają po prostu chwilę romantycznego zapomnienia w dobrym stylu. Tym razem potwierdza to „Opactwo Northanger” i „Mansfield Park”.

Dokładnie sto lat temu, 5 marca 1908 roku urodził się jeden z największych, a na pewno już najoryginalniejszych pisarzy historycznych, Teodor Parnicki.

Pięć kadencji, trzech prezydentów i ponad 15 lat światowej supremacji. Zbigniew Brzeziński podjął się oceny globalnego przywództwa Stanów Zjednoczonych po roku 1990. Jest ona druzgocąca. Ważniejsze wydaje się być jednak pytanie, czy Ameryka faktycznie dostanie tytułową „Drugą szansę”.

Prezentujemy fragment powieści Brandona Sandersona „Z mgły zrodzony”. Książka będąca pierwszym tomem cyklu „Ostatnie Imperium” ukaże się nakładem wydawnictwa MAG.

Na przykładzie „Pieśni dla Arbonne” widać, jak cienka granica dzieli autora, który ma swoją ulubioną tematykę, od autora, który po prostu się powtarza – piszę to z przykrością, bo G.G. Kaya bardzo lubię i wolałabym nie zarzucać mu braku oryginalności. Tym razem jednak zmuszona jestem to zrobić.

Hubert „Spięty” Dobaczewski nie należy do milczków. A mówiąc bardziej wprost: gada jak najęty. Do tego mówi ciekawie i bez typowej dla muzyków maniery: „Cholera, ile razy słyszałem już to pytanie”. Wymarzony rozmówca! Dlatego wcześniej przygotowanych pytań do wokalisty Lao Che starczyło mi zaledwie na połowę naszej długiej rozmowy. Było więc o „Powstaniu Warszawskim”, religii i koncertach. Resztę zaś spędziliśmy na niezobowiązującej rozmowie o niekoniecznie muzycznych tematach.

Możliwości są tylko dwie – albo je kochamy, albo nienawidzimy. Udomowione kilka tysięcy lat temu, nadal zachowują duży margines niezależności. Zapewne dlatego tak fascynują ludzi, także twórców historyjek obrazkowych. Zapraszam do subiektywnego zestawienia najbardziej znanych kocich bohaterów komiksów. Kolejność nieprzypadkowa.

Sztuka „Amok moja dziecinada” inspirowana jest autentycznymi wydarzeniami z niemieckiego Erfurtu. W 2002 roku wyrzucony ze szkoły 19-letni Robert Steinhäuser zastrzelił szesnaście osób, w tym trzynastu nauczycieli. Przypadkowo zginęło dwóch uczniów, lecz celem ataku byli przede wszystkim pedagodzy. Niestety, wydarzenie to nie jest odosobnione, podobne czyny wielokrotnie zdarzały się również w USA. Autor sztuki Thomas Freyer zdołał jednak stworzyć dzieło poruszające i oryginalne, udało się to również reżyserowi spektaklu w krakowskim Teatrze Nowym – Ivowi Vedralowi.

Reżyserski debiut Bena Afflecka to film raczej nierówny, w którym przeładowanie treści nie zawsze idzie w parze z odpowiednimi rozwiązaniami formalnymi. Na jego korzyść niewątpliwie świadczy jednak to, że nie pozostawia widza obojętnym. Wątek kryminalny został zbudowany na kanwie aktualnego współcześnie problemu zaginięć dzieci. W „Gdzie jesteś Amando?” nic nie jest tym, czym się wydaje, a rozwiązanie zagadki, choć daje satysfakcję, nie przynosi ukojenia.

Drugi tom cyklu „Smoki Nowej Ery” autorstwa Jean Rabe nie jest wiele lepszy od tomu poprzedniego (zatytułowanego „Świt Nowej Ery”). Fabuła wciąż składa się z często niepowiązanych ze sobą opisów i miejscami przypomina denną sesję RPG, bohaterów wciąż ciężko uznać za ciekawych i zachowujących się rozsądnie, a walki za każdym razem kończą się ich zwycięstwem. Na szczęście tym razem autorka nie serwuje nam co chwilę opisów nowych wdzianek swoich milusińskich.